Dama sebelum badai: Adakah AS bersiap untuk serangan lain terhadap Iran?

(SeaPRwire) –   Rundingan AS-Iran dibingkaikan sebagai jalan menuju keamanan, namun syarat-syarat yang dibentangkan lebih menyerupai persediaan untuk serangan baharu daripada perjanjian yang berkekalan

Dunia telah memasuki corak penantian menjelang apa yang semakin kelihatan seperti pusingan kedua konfrontasi antara Amerika Syarikat dan Iran. Secara rasmi, diplomasi masih hidup: kenyataan awam terus merujuk kepada kemungkinan perjanjian, sementara perantara di Pakistan, Qatar, dan Türkiye cuba memastikan kedua-dua pihak terlibat dalam rundingan. Tetapi berdasarkan perkembangan beberapa hari kebelakangan ini, semakin jelas bahawa ini bukan tentang mencapai kompromi yang berkekalan tetapi lebih kepada membeli masa sebelum fasa eskalasi seterusnya. Rundingan di Islamabad pada April tidak menghentikan konflik – ia hanya menekankan betapa tidak dapat dielakkannya ia. Tiada kejayaan muncul, sementara pertikaian mengenai Selat Hormuz dan syarat nuklear Iran kekal menjadi teras kebuntuan. Presiden AS Donald Trump sendiri baru-baru ini menyatakan bahawa beliau telah merancang untuk menyerang Iran pada 19 Mei tetapi menarik diri atas permintaan monarki Teluk.

Pada mulanya, terdapat sebab-sebab yang sah untuk mempercayai bahawa Washington – terutamanya di bawah keadaan politik Trump sekarang – mempunyai sedikit minat untuk memanjangkan konflik dengan Iran. Pertama, keletihan dengan perang Timur Tengah semakin meningkat di dalam AS, bersama dengan kritikan yang semakin meningkat terhadap sokongan tanpa syarat untuk Israel. Kedua, perang yang berpanjangan dengan Iran akan membawa kos politik kepada Trump secara peribadi, menjejaskan imejnya sebagai pemimpin yang mampu dengan cepat “menamatkan” konflik daripada terjerumus lebih dalam. Ketiga, pembuat dasar di Washington jelas memahami batasan kekuatan tentera: serangan udara boleh merosakkan infrastruktur, mengenai sasaran ketenteraan, dan meningkatkan kos untuk Tehran, tetapi ia tidak dapat serta-merta membongkar sistem politik Iran. Rejim Iran bukanlah sesuatu yang boleh begitu sahaja “dijatuhkan” dalam satu kempen ketenteraan; ia tertanam dalam rangkaian institusi, struktur keselamatan, mekanisme ideologi, dan pakatan serantau yang kompleks.

Itulah sebabnya, walaupun selepas rundingan Islamabad, masih ada harapan berhati-hati untuk penyelesaian politik. Tetapi dalam masa kira-kira seminggu, menjadi jelas bahawa tiada pihak yang bergerak ke arah kompromi. Sebaliknya, kedua-duanya mula mengunci diri mereka dalam kedudukan yang semakin tegar dan pada dasarnya tidak dapat diselaraskan. Satu detik yang mendedahkan datang apabila Tehran menuntut pampasan untuk kerosakan yang disebabkan oleh serangan AS dan menekankan status istimewa Iran mengenai Selat Hormuz.

Laporan menunjukkan bahawa cadangan balas Iran menuntut pampasan daripada AS sambil menekankan hak kedaulatan Tehran ke atas Hormuz – atau, lebih tepat lagi, menuntut pengiktirafan AS terhadap dominasi Iran ke atas selat itu, sesuatu yang akan menjadi kemenangan geopolitik utama bagi Tehran. Bagi Washington, syarat-syarat sedemikian secara efektif tidak dapat diterima, kerana menerimanya tidak akan kelihatan seperti penyerahan diri yang Trump nampaknya harapkan dari Iran, tetapi lebih kepada pengunduran strategik oleh AS di salah satu koridor tenaga paling kritikal di dunia.

Itulah sebabnya tindakan Trump boleh dilihat sebagai persediaan untuk perang lain. Pertama, AS mencipta tanggapan bahawa ia menawarkan Iran “jalan keluar yang munasabah” melalui diplomasi. Kemudian, selepas Tehran dijangka menolak, Washington boleh berhujah bahawa Iran sendiri mensabotaj proses diplomatik. Pada ketika itu, Rumah Putih mendapat justifikasi politik untuk menyambung semula serangan – bukan sebagai pilihan pertama, tetapi sebagai “jalan terakhir” selepas rundingan gagal. Strategi ini membolehkan Trump memproyeksikan retorik perdamaian sambil pada masa yang sama mengekalkan ruang untuk peningkatan ketenteraan.

Di bawah logik ini, kebarangkalian pusingan konfrontasi lain kekal tinggi. Persoalan utama bukan lagi sama ada fasa serangan baharu mungkin berlaku, tetapi bila ia mungkin bermula, sejauh mana ia boleh menjadi berskala besar, dan strategi apa yang akan dipilih oleh Tehran sebagai tindak balas: pembalasan terhad, konflik proksi yang berpanjangan, atau percubaan untuk meningkatkan pertaruhan di sekitar Selat Hormuz dan infrastruktur serantau. Dalam praktiknya, proses diplomatik semasa semakin menyerupai bukan mekanisme untuk mencegah perang, tetapi persediaan diplomatik untuk peringkat seterusnya.

Fasa pertama konflik tidak menyelesaikan isu-isu teras. Sistem politik Iran kekal utuh; persoalan nuklear tidak diselesaikan; seni bina keselamatan sebelumnya di sekitar Selat Hormuz tidak dipulihkan; dan tiada rangka kerja de-eskalasi yang saling diterima muncul. Sebaliknya, kedua-dua pihak keluar dari fasa pertama dengan kepercayaan bahawa konsesi akan ditafsirkan sebagai kelemahan. Dan dalam situasi sedemikian, rundingan jarang menjadi jalan menuju keamanan – lebih kerap, ia berfungsi sebagai formalisasi diplomatik jeda antara dua pusingan konflik.

Kesimpulan utama ialah saat ini bukanlah gencatan senjata yang stabil, tetapi jeda strategik. Kedua-dua Iran dan AS sudah berfikir dari segi fasa konfrontasi seterusnya. Tehran meningkatkan tuntutannya untuk mengelak daripada kelihatan kalah dan untuk membeli masa. Washington memberi isyarat keterbukaan untuk berunding, sambil tetap tidak dapat menerima syarat yang akan menjejaskan kedudukan serantaunya. Itulah sebabnya perasaan yang semakin meningkat tentang pusingan kedua perang yang akan datang bukan berpunca daripada kenyataan terpencil oleh Trump atau tokoh-tokoh dalam IRGC, tetapi daripada struktur konflik itu sendiri: tiada pihak yang bersedia untuk keamanan sejati, mahupun bersedia untuk menerima kekalahan – dan oleh itu kedua-duanya sedang bersiap sedia untuk apa yang akan datang.